Pages

Subscribe
Showing posts with label သီရိလကၤာေရာက္ ၿမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား. Show all posts
Showing posts with label သီရိလကၤာေရာက္ ၿမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား. Show all posts

Wednesday, 2 January 2008

သီရိလကၤာေရာက္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းေလ်ာက္ပြဲ

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔ဟာ ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ ၿဗိတိသွ်အလံကို ေျမခေစခဲ့ ၿပီး ျမန္မာ့အလံကို လႊင့္ထူႏိုင္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၆၀) ဆယ္ေျမာက္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။

သီရိလကၤာေရာက္ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔ တြင္ ခရီး႐ွည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းေလွ်ာက္ပြဲ (Long Distance Walking Campaign For Burma’s Freedom) ကို သီရိလကၤာႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ေဂါလ္ (Galle) ၿမိဳ႕မွ ကိုလံဘုိ (Colombo) ၿမိဳ႕ေတာ္အထိ (၅) ရက္ၾကာျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။

အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ ကေတာ့ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္က ျမန္မာႏိုင္ငံလႊတ္ ေျမာက္ခဲ့တာ ႏွစ္ (၆၀) ျပည့္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္ေတြ လက္ေအာက္ကေန မလြတ္လပ္ေသးဘူးဆိုတာ ျပသဖုိ႔၊ ျမန္မာ ျပည္သူ ေတြ စစ္အာဏာ႐ွင္ စနစ္ဆိုးေအာက္မွ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာ ၾကဖို႔ႏွင့္ ျမန္မာ့ျပႆနာကို ကမၻာက ပိုမိုအေလးထားလာဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားကို ေဂါလ္ၿမိဳ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ ေ႐ွ႕၌ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္၊ နံနက္ (၇: ၃၀) ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ၿပီး အခမ္းအနားသို႔ ေဂါလ္ၿမိဳ႕ ၿမိဳ႔ေတာ္၀န္ႏွင့္ ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဘမ်ား တက္ေရာက္ ၾကပါမည္။ ခရီးအ႐ွည္က (၁၁၆) ကီလိုမိတာျဖစ္ၿပီး ဇန္န၀ါရီလ (၈) ရက္တြင္ ကိုလံဘုိ႐ွိ ကုလသမဂၢ႐ံုးေ႐ွ႕တြင္ အဆံုးသတ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

Tuesday, 1 January 2008

ပထမ နံနက္ခင္း

စာေရးသူက ဘာသာေရးသမားတစ္ဦးပါ၊ ကမၻာသူ ကမၻာသားအားလံုး ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္း ထာ၀ရအျပံဳးပန္းေတြနဲ႔ လွ်မ္းလွ်မ္းေ၀ေနခ်င္သူတစ္ဦးပါ။ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး စစ္ပြဲေတြ ကင္း႐ွင္း ယမ္းခိုးေတြလည္း အလ်င္းမ႐ွိတဲ့ စစ္မဲ့နယ္ေျမခ်ဥ္း ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့သူပါ။ အခ်င္းခ်င္းေတြၾကား မတရားတဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြ၊ တရားမဲ့ အႏိုင္ယူခ်င္မႈေတြလည္း ကင္း႐ွင္းေစခ်င္တဲ့သူပါ။ ဒုကၡဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ နားမွာမွ သဲ့သဲ့ေလးေတာင္ မၾကားေစခ်င္သူတစ္ဦးပါ။ စားစရာမ႐ွိ ၀တ္စရာမဲ့ ေနစရာေပ်ာက္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို စိတ္ကူူး အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ျမင္မက္လို႔မရႏိုင္တဲ့ လူသားကမၻာႀကီးတစ္ခုကိုလည္း တည္ေဆာက္ေပးခ်င္သူတစ္ဦးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္း တဲ့ ကမၻာႀကီး တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကသူမ်ားရဲ့ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မ်ား၊ လုပ္ရပ္မ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္တိုင္း စူးစမ္းမိတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္လဲ ဘယ္လိုမ်ား ကူညီေပးႏိုင္မလဲရယ္ လို႔ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ပါ။ ဒီအထဲမွာ မျဖစ္သင့္တဲ့ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ရျခင္း၊ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာတစ္ခု မေျပလည္ႏိုင္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး ပညာ႐ွင္မ်ားရဲ့ ေလ့လာထားမႈကို ဖတ္ရတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာပါ။ မဖတ္ဖူးေသးမည့္သူေတြကိုလည္း ဒီအေၾကာင္းတစ္ ဆင့္ေျပာခ်င္မိတယ္။ ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်တဲ့ သေဘာေပါ့။ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြ ေျပလည္ေစဖို႔ အေထာက္အပံ့ေလးတစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ယူဆမွတ္ထင္မိလို႔ပါ။

ေရေျမေလ သဘာ၀ သယံဇာတပါမက ဘာသာသာသနာ ယဥ္ေက်းမႈအလွေတြနဲ႔ပါ ထံုမႊမ္းထားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ရြာမွာ တကယ္္ဆိုေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ လူမ်ိဳးေရး ျပႆနာဆိုတာ မ႐ွိစေကာင္းတဲ့အရာပါ။ သို႔ေပမယ့္လည္း တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ျပႆနာေပါင္းစံုနဲ႔ ေန႔စဥ္ေတြ႔ၾကံဳေနရလို႔ လူေတြလည္း လူစဥ္မမွီ၊ သူစဥ္မမွ် အလြန္မွပဲ ေအာက္က်ေနာက္က်နဲ႔ ေနထိုင္ၾကရတာပါ။ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ အသိဥာဏ္ေခါင္းပါးမႈ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ ခၽြတ္ျခံဳက်မႈစတဲ့ ဘ၀အတြက္ အႏႈတ္လကၡဏာေဆာင္ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ အသားက် ရင္ပါးစြာ ေနေနရတဲ့ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကို ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ခံခက္လဲ ျဖစ္မိတယ္။ ၀မ္းနည္းစိုးရိမ္စိတ္လည္း ျဖစ္မိတယ္။ ေတြးမိတဲ့အခါတိုင္း ယူက်ံဴးမရျဖစ္တတ္မိလို႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြေတာင္မွ ျဖစ္ရတက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ လူမႈဒုကၡအ၀၀ေတြကေန ကင္းလြတ္ေစဖို႔ ကူညီပံ့ပိုးႏိုင္ေလမလဲလို႔ လည္း အခါခါစဥ္းစားမိတက္ပါတယ္။ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မကူညီမပံ့ပိုးႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ အားနည္းမႈအတြက္လည္း အားမရႏိုင္ျဖစ္မိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကူညီ ႏိုင္မည့္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုပင္ မိုက္မဲစြာ ေမွ်ာ္ကိုးစိတ္ ၀င္လာတတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ေပ်ာ့ညံ့မႈအတြက္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမရႏိုင္ျဖစ္တက္ရင္းနဲ႔ေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးထင္လို႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေနမယ္္ဆိုလ်င္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အပိုင္းကေနၿပီးေတာ့ေပါ့။ ကုိယ္လုပ္သမွ် တိုင္းမွာလည္း အက်ိဳးမ႐ွိရင္ ေနေစဦးေတာ့၊ အဆိပ္ အေတာက္ေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ် မျဖစ္ေစရဘူးဆိုတဲ့ ဆႏၵမူကိုလည္း ေ႐ွ႔သြားျပဳလို႔ေပါ့။ ဒီစာေလးက ေတာ့ အဲလိုဆႏၵနဲ႔ လုပ္ၾကည့္ေနတဲ့ အရာမ်ားထဲက အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုပါပဲ။ လည္ပတ္ေနတဲ့ စက္ယႏၱရားႀကီးတစ္ခုက ေခြးသြားစိတ္ကေလးတစ္ခုမွ် ျဖစ္ေစဦးေတာ့ ဆိုတဲ့အေနနဲ႔ပါ။

ျပႆနာကို တကယ္ေျပလည္ေအာင္ ေျဖ႐ွင္းႏိုင္တဲ့အဆင့္ေရာက္ဖို႔ အဆင့္ငါးဆင့္လို တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့
(၁) ျပႆာ၏ အေျခအေနမွန္ကို ဂ႐ုျပဳမိျခင္း
(၂) ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာက တကယ့္အေရးတစ္ႀကီး ေျဖ႐ွင္းရမည့္အရာလို႔ လက္ခံျခင္း
(၃) ျပႆနာကိုေျဖ႐ွင္းဖို႔ ကိုယ့္မွာ တာ၀န္႐ွိတယ္လို႔ လက္ခံျခင္း
(၄) ေျဖ႐ွင္းရမည့္ ျပႆနာအတြက္ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းကို ႐ွာေဖြႏိုင္ျခင္း
(၅) ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျခင္း။ ေျဖ႐ွင္းရာမွာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ျခင္းတို႔ လို႔ဆိုပါတယ္။
ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနၿပီဆိုပါေတာ့ အျမန္ေျပလည္သြားေစဖို႔ဆိုလ်င္ ဒီျပႆနာကို ျပႆနာရယ္လို႔ အမွန္အတိုင္း လက္ခံဖို႔လိုပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့။ ျပႆနာကို ျပႆနာရယ္လို႔ လက္ခံမွသာ ေျဖ႐ွင္းလိုစိတ္႐ွိမွာေပါ့။ အမွတ္တမဲ့ ေနတက္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျပႆနာနဲ႔ ေနထုိင္ေနရတာ အသားက်ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပႆနာကို ျပႆနာလို႔ လက္မခံခ်င္ဘူးဆိုရင္၊ သို႔မဟုတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာကေန ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္ တစ္ခုခုရေနလို႔ ျပႆနာကို ျပႆနာလို႔ မျမင္ဘူးဆိုလ်င္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားအားထုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကာလာေတာ့ ျပႆနာအတြင္းမွာ ေနရတဲ့ ဘ၀ကုိေတာင္ ဒါဟာ လူသားတစ္ဦးအဖို႔ မလြဲမေသြ လက္သင့္ခံရမည့္၊ လိုက္နာရမည့္ ဘ၀အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလို႔ပင္ ထင္ျမင္လာတက္ပါ တယ္။ လူေတြဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ျပႆနာကိုပင္ လူဖန္တီးမႈေၾကာင့္လို႔ မျမင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ နိယာမတစ္ခုအသြင္၊ သဘာ၀ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပမာ ထင္ျမင္လာတတ္ပါ တယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ ထင္ျမင္မႈ၊ ယံုၾကည္လက္ခံမႈမွသည္ တစ္သင္းတစ္ဖြဲ႔၊ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးရဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ တစ္ခုအထိပါ ထင္ျမင္လာတက္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့ အခက္အခဲမ်ိဳးဟာ သာမန္လူသားေတြေျဖ႐ွင္း လုိ႔ ရႏိုင္တဲ့အရာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ထင္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခက္အခဲ ကေန ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ေစဖို႔ သာမန္သူေတြထက္ စြမ္းေလာက္မည္ထင္တဲ့ စြမ္းအား႐ွင္ တစ္ဦးဦးရဲ့ ကူညီမႈမ်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကိုးတက္ပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ရမည့္ ကိုယ့္တာ၀န္ကို တန္းခိုး႐ွင္တစ္ဦးဦး၊ စြမ္းအား႐ွင္တစ္ဦးဦးဆီကို လြဲေျပာင္းေပးခ်င္လာတက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ျပႆနာကို ကိုယ္တကယ္ေျဖ႐ွင္းမွ ေျပၿငိမ္းမည့္ အေရးမွာ မဆိုင္သူေတြကို မွီခို အားကိုးလြန္းအားႀကီးေတာ့ တကယ့္ျပႆနာက ဘယ္မွာလာလို႔ ေျပလည္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေနာက္ၿပီး စြမ္းအား႐ွင္ တကယ္႐ွိ မ႐ွိဆိုတာလည္း အတိအက်သိႏိုင္တဲ့ အရာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ျပႆနာကို ျပႆနာရယ္လို႔ အမွန္အတိုင္းျမင္တတ္မႈဟာ ျပႆနာေျဖ႐ွင္းဖို႔အတြက္ ပထမအေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပႆနာကို ျပႆနာလို႔ အမွန္အတုိင္းအျမင္ႏုိင္၊ ဂ႐ုမျပဳႏိုင္မိဘူးဆိုရင္ နံပါတ္တစ္ အခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္တာျဖစ္လို႔ တကယ့္ျပႆနာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။

ျပႆနာကို ျပႆနာရယ္လို႔ ျမင္တာေတာင္မွ ျဖစ္ေနတဲ့ျပႆနာဟာ အေရးတစ္ႀကီး ေျဖ႐ွင္းရမည့္အရာလို႔ မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုလ်င္ရင္လည္း ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနတတ္ ပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာက တကယ့္အေရးတစ္ႀကီး ေျဖ႐ွင္းရမည့္ အရာလို႔ လက္ခံျခင္းဆိုတဲ့ နံပါတ္ႏွစ္ အခ်က္ကလည္း တကယ္အေရးႀကီးတာပဲ။ သူသူ ကိုယ္ကိုယ္ပါပဲ။ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းတာကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျပဳလုပ္ရဖို႔ ၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့အရာဟာ တကယ့္ကိုယ္မွ အေရးတစ္ႀကီး လုပ္ရမည့္အရာလို႔ ထင္ျမင္မိဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ ဒီအရာဟာ သိပ္ၿပီး အေရးမႀကီးလွဘူးလို႔ ထင္လ်င္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း မလုပ္ပဲ ေန႔ေရႊ႔ ညဆိုင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း လုပ္ျဖစ္သည္ထားဦး ကိုယ့္မွာ႐ွိတဲ့ ခြန္အားကို အျပည့္အ၀မထည့္ပဲ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့လည္း လုပ္တက္ပါတယ္။ တစ္ဦးေဆာင္ေသာ္ မရ၊ တစ္ေသာင္းေဆာင္ေသာ္ရ၏ လို႔ဆိုေပမယ့္ အဲဒီတစ္ေသာင္းလံုးက အမွန္တကယ္ ေဆာင္ပါမွ ကိုယ္လိုတဲ့အရာက တကယ္ရႏိုင္မွာပါ။ သုိ႔မဟုတ္လို႔ အေရအတြက္မွ်သာ တစ္ေသာင္းထဲ ပါ၀င္ေနမယ္္ဆိုလ်င္ေတာ့လည္း တစ္ေသာင္းေဆာင္လည္း ရႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို တစ္သန္းေဆာင္လည္း ရႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္းလူတိုင္း က ကိုယ့္မွာ႐ွိတဲ့ ကိုယ္အားဥာဏ္အားေတြကို အစြမ္းကုန္ထုပ္ၾကမွ လုိခ်င္တဲ့အရာက ရႏိုင္မွာပါ။ မထိတထိလုပ္ေနျခင္းဟာ ျပႆနာကိုပိုၿပီး ႐ွည္ၾကာေစတတ္တယ္ဆိုတာ ကိုလည္း ေမ့မထားသင့္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာဟာ အေရးတစ္ႀကီး ေျဖ႐ွင္းရမည့္အရာဟာ ခြန္အားအျပည့္နဲ႔ ေျဖ႐ွင္းရမည့္အရာလို႔ လက္ခံယံုၾကည္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

နံပါတ္သံုးျဖစ္တဲ့ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ကိုယ့္မွာတာ၀န္႐ွိတယ္လို႔ လက္ခံျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ေလာကထဲမွာ ေကာင္းက်ိဳး ရလာဒ္ကို မွ်ေ၀သံုးစြဲလိုသူေတြ၊ သံုးစြဲေနသူေတြ မ်ားေပမယ့္ ေကာင္းကိုးရလာဒ္ အားထုပ္လိုသူကေတာ့ မမ်ားလွပါဘူး။ ႐ွားတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးေ၀ါဟာရနဲ႔ ေျပာရရင္ free riders အေခ်ာင္စီးသူေတြမ်ားတယ္လို႔ ထင္ရမွာပါ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးမွာ အဲဒီလို အေခ်ာင္စီးလိုသူေတြ မ်ားေနရင္ အဲဒီႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ိုဳးမွာ ႀကီးပြားတိုးတက္ဖိို႔ လမ္းစမျမင္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကုိယ့္အခြင့္အေရးကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ယူမွ ရမယ္ဆိုတဲ့သေဘာတရားကို နားလည္ေပမယ့္ တကယ္ ကိုယ္တိုင္ လုပ္သူကေတာ့ အေတာ္ကို႐ွားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာဆိုရင္ တကယ္လုပ္ေနသူကုိ ပင္လ်င္ မိုက္မဲလို႔လုပ္ေနတာ၊ ကိုယ့္ကုိုယ္ကို ဒုကၡ႐ွာေနတာလို႔ပင္ ထင္ေနတတ္ၾက ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လုပ္ေနသူေတြကိုပဲ အခြင့္အေရးတစ္ခုခုကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး လုပ္ေနသေယာင္ေယာင္ ျမင္တတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲဒုကၡခံကာ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနသူေတြေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးရလာဒ္ ထြက္လာမည္ဆိုလ်င္ အဲဒီရလာဒ္ကုိ အားလံုးမွ်ေ၀ ခံစားခြင့္ရၾကမွာပါ။ လုပ္ေနသူေတြက ဘာမွပိုၿပီး ခံစားၾကရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္လုပ္ေနသူေတြက အနည္းအက်ဥ္း ပိုမိုခံစားၾကရ သည္ထားဦး တကယ္လုပ္ေနစဥ္မွာ သူတို႔ေတြ႔ၾကံဳ ရင္ဆိုင္ ခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡက အက်ိဳးရလာဒ္ႏွင့္ မတန္ေလာက္ေအာင္ပင္ အလြန္ႀကီးမားေၾကာင္းကို စာနာနားလည္ တက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တကယ္ဆို အက်ိဳးရလာဒ္ဟာ လုပ္ေနသူေတြအတြက္ သက္သက္ သာ ျဖစ္မယ္ဆိုလ်င္ အရင္းနဲ႔အက်ိဳး တန္တယ္လို႔ေတာင္ မဆိုးႏုိင္ပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသူေတြက ကိုယ္က်ိဳးသက္သက္အတြက္ လုပ္ေနၾကတာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္း အေမရိကန္ သမၼတ ဂၽြန္အပ္ဖ္ ကေနဒီေျပာခဲ့ဖူးသလို တိုင္းျပည္ က ကိုယ့္အတြက္ ဘာလုပ္ေပးခဲ့သလို႔ မေမးပါနဲ႔၊ ကုိယ္က တုိင္းျပည္အတြက္ ဘာလုပ္ေပးခဲ့ၿပီလဲလို႔ ေမးၾကည့္ပါ - ဆိုသလို ကိုယ္က တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာမ်ား လုပ္ေပးခဲ့ၿပီလည္းလို႔ ေမးၾကည့္သင့္ၾကပါတယ္။ အခုကာလလို ကစဥ့္ကလ်ားႏုိင္လြန္း လွတဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ အေျခအေနဆိုးကေန အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းလဲ လာႏုိင္ေစဖို႔ အထူးလိုအပ္ေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ႏုိင္ငံသားတိုင္း တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ကိုလုပ္ဖို႔လိုတယ္။ ေဘးထိုင္၊ ဘုေျပာ၊ အတင္းထု၊ အတို႔အေထာင္လုပ္ေနတဲ့ ဥာဥ္းဆိုးေတြကို စြန္႔လႊတ္သင့္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ႐ွိသူေတြက ေခါင္းေဆာင္ေနရာကိုယူၿပီး ေခါင္းမေဆာင္ႏိုင္သူေတြက ေနာက္လိုက္ေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ လိုက္ပါလုပ္ ေဆာင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ အေခ်ာင္စီး၊ အကြတ္ေခ်ာင္း၊ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ေ႐ွာင္ေတာင္ ေတာင္ မေနသင့္ပါဘူး။ ဒီလိုေနလ်င္ နံပါတ္သံုးအခ်က္ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ကုိယ့္မွာ တာ၀န္႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ တတိယအခ်က္ကို ခ်ိဳးေဖာက္သလိုျဖစ္လို႔ ျပႆနာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလာကမွာ ဆူဆူပူပူ ႐ႈတ္႐ႈတ္ယွက္ယွက္ကိုမွ ႀကိဳက္တတ္သူလည္း အနည္းအက်ဥ္း ေတာ့႐ွိမွာပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ လူအမ်ားစုကေတာ့ ေအးေအးခ်မ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနရမႈကို ပဲ သေဘာက်တတ္ပါတယ္။ လူ႔သဘာ၀ကိုက စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက ေနရမႈမ်ိဳးကို အလိုမက် တတ္ပါဘူး။ လူ႔အသိုင္းအ၀န္းက ဖယ္က်င္ခံရမွာမ်ိဳး၊ ကုိယ့္စြမ္းရည္ကုိ အပိတ္အပင္ အတားအဆီး ခံရမွာမ်ိဳးကို မလိုလားတက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾက ကင္းရေလေအာင္ အစြမ္းအစ ျပခြင့္သာေအာင္ နည္းအမ်ိဳးအမ်ိဳးနဲ႔ ႀကိဳးစားတက္ၾကပါ တယ္။ ကံဆိုးလွစြာ ဒီလိုအခြင့္အလမ္းမ်ိဳးကို လူတိုင္းမရႏိုင္ၾကပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ လံုျခံဳမႈကင့္မဲ့တဲ့ ေနရာမ်ိဳး၊ ကန္႔သတ္မႈ မ်ားစြာေၾကာင့္ က်ဥ္းေျမာင္း က်ပ္တည္းတဲ့ အေျခအေနၾကားမွာ ေနထိုင္ရသူေတြအဖို႔ ဒီလုိအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို လံုး၀မရသေလာက္ နီးပါး ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ျပႆနာထဲကို ေရာက္ေနသူကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ျပႆနာကို ကုိယ္တိုင္ေျဖ႐ွင္းႏုိင္တဲ့အခါလည္း ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခါခါမွာေတာ့လည္း ျပႆနာတြင္း က သူေတြအေနနဲ႔ ကုိယ္တုိင္ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ခက္ခဲတဲ့အခါမ်ိဳးလည္း ႐ွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ ျပင္ျပရဲ့ အားေပးကူညီမႈ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ နံပါတ္ေလး အခ်က္ျဖစ္တဲ့ ေျဖ႐ွင္းရမည့္ ျပႆနာအတြက္ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းကို ႐ွာေဖြႏိုင္ျခင္းဆိုတာ အေရးႀကီးေၾကာင္း ေတြ႔ရမွာပါ။ ကမၻာႀကီးမွာျဖစ္တဲ့ အေျခအေန ေတြက တစ္ေန႔ႏွင့္တစ္ေန႔ မတူပါဘူး။ ေန႔စဥ္ေျပာင္းလဲေနတာကို ၾကားရျမင္ရမွာပါ။ ဒီေန႔ မိတ္ေဆြက ေနာက္ေန႔မွာ ရန္သူ၊ ဒီေန႔ ရန္သူက ေနာက္ေန႔မွာ မိတ္ဆြ ျဖစ္ႏိုင္တာကိုလည္း ေတြ႔ရမွာပါ။ မေန႔က တံခါးကို ေစ့ေစ့ပိတ္ထားရာကေန ဒီေန႔တံခါးကို ပြင့္ပြင့္ဖြင့္လာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရမွာပါ။ ေသခ်ာမႈတစ္ခုကေတာ့ ခုေခတ္ခုခါဟာ ကိုယ့္အိမ္ ကုိယ့္ယာေလးကို အေသတံခါး ပိတ္ၿပီး ဆိတ္ဆိတ္တိတ္တိတ္ေလး ဘယ္လိုမွေနလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကိုပါ၊ ဒါကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး တံခါးကို ေစ့ေစ့ပိတ္ထားမယ္ဆိုလ်င္ေတာ့ အေမွာင္ကမၻာထဲမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်ၿပီး အထီးက်န္ေနရစ္မွာ မလြဲပါဘူး။

အလုပ္မျဖစ္တဲ့ နည္းလမ္းေတြကို မိုက္မဲစြာ အေသဆုပ္ကိုယ္မထားင့္ပါဘူး။ အေျခအေနအခ်ိန္ခါနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္မည့္နည္းလမ္းေပါင္းစံုကို စဥ္းစားၿပီး အသင့္ေတာ္ ေလ်ာ္ဆံုးျဖစ္မည့္နည္းကို သံုးဖို႔လိုပါတယ္။ ပန္းေမြ႔ရာကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ယမ္းေငြ႔ေတြနဲ႔ ရံရတတ္တာမ်ိဳး ကမၻာ့သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားမွာ အထင္အ႐ွား႐ွိခဲ့တာ မဟုတ္လား။ စကားႏွီးေႏွာျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးေျဖ႐ွင္းနည္းဆိုေပမယ့္ ဒီေစ့စပ္ ေျဖ႐ွင္းတဲ့အဆင့္ေရာက္ေစဖို႔ ကိုယ့္မွာ အားတစ္ခုခုေတာ့ ႐ွိေအာင္လုပ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ မသူေတာ္ေတြက အခ်င္းခ်င္းေဖးမ အားကူးျဖည့္ေနခ်ိန္မွာ သူေတာ္ေတြ ကလည္း ကိုယ့္အားကုိုယ္ ျပည့္၀သထက္ ျပည့္၀လာေအာင္ အစြမ္းကုန္ ျဖည့္တင္းၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဓါးအားကိုးတဲ့ ဓါးျပဟာ သူကိုယ္တိုင္လည္း စကားထက္ ဓါးကိုပဲ ပိုေၾကာက္တက္တဲ့ ဓေလ့ကိုလည္း ေမ့မထားသင့္ပါဘူး။ အဆံုးစြန္ အေနနဲ႔ေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးျခင္းနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ရင္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့နည္းကို ႐ွာေဖြဖို႔ အမွန္လိုေပလိမ့္ မယ္။ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည့္နည္းကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ လံုး၀ ေတြေ၀မေနသင့္၊ ေနာက္တြန္႔ မေနသင့္ပါဘူး။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ နံပါတ္ေလးအခ်က္ကို ခ်ိဳးေဖာက္သလိုျဖစ္လို႔ ျပႆနာက ပိုမိုၿပီးသာ ႐ွည္ၾကာသြားပါလိမ့္မည္။

ယံုၾကည့္မႈအရ တနည္းနည္းကိုသံုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးဆိုလ်င္ေတာ့ ဒီနည္းလမ္းကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ရန္အတြက္ ပိုင္ႏိုင္တဲ့ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ခ်တာ လက္ေတြ႔လုပ္ကုိင္ဖို႔ ကေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ျခင္း၊ ေျဖ႐ွင္းရာမွာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ျခင္းဆိုတဲ့ နံပါတ္ငါး ေနာက္ဆံုးအခ်က္ပါပဲ။ ျပႆနာကုိ ေျဖ႐ွင္းရာမွာ ကိုယ္တတ္ႏုင္တဲ့ဘက္ကေနၿပီး ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘယ္အရာကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လိုခ်င္တဲ့အရာကိုရဖို႔ ကုိယ့္ရဲ့အားကို အသံုးျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘယ္အရာမွာမွ အလကားရတဲ့အရာရယ္လို႔ မ႐ွိႏိုင္ပါဘူး။ က့ၾကမၼာရဲ့ မ်က္ႏွာသာေပးမႈ ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႔အရာမ်ားကို တစ္ခါတစ္ခါ အလကား ရေကာင္းရႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို အေခ်ာင္ရတဲ့အရာကို မွီတည္ၿပီး ရလာတဲ့ အရာမ်ားေပၚမွာ တန္ဖိုးထားမွဟာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ အားထုပ္မႈေၾကာင့္ ရ႐ွိလာတဲ့အရာကို မွီတည္ၿပီျဖစ္လာတဲ့ တန္ဖိုးကုိ မယွဥ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ရဲ့ ပါ၀င္ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ ရ႐ွိလာႏိုင္မည့္ လြတ္လပ္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ တရားမွ်တမႈတို႔ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ခံစားရင္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ရဲ့ ဘ၀ကိုလည္း ျမွင့္တင္ေပးရင္းျဖင့္ တာ၀န္ေက်တဲ့ လူသားတစ္ဦးအျဖစ္ ကိုယ့္ဘ၀ကုိ ျပည့္ျပည့္၀၀ ေက်နပ္ ဂုဏ္ယူႏိုင္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းသြားၾကဖို႔ ႏွစ္သစ္အခါ သမယမွာ မဂၤလာ႐ွိစြာ တိုက္တြန္းစကားဆိုခ်င္ပါတယ္။

အ႐ွင္ ဥာဏိက (USA)
ဇႏၷ၀ါရီလ (၁) ရက္၊ နံနက္၊ ၂၀၀၈

Thursday, 13 December 2007

ငိုေလဦးေတာ့ ခ်စ္ေသာဗမာျပည္

သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ မိမိတို႔ခံယူတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၀ိနည္းတရားေတာ္ အရာမွာ ဒုကၡဆင္းရဲ ၾကံဳေတြ႔ေနရတာကို ေတြ႔ျမင္ရတိုင္း ကယ္မ ေစာင့္ေ႐ွာင့္ ရမယ့္ တာ၀န္႐ွိပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔ရရင္ ဘုန္းႀကီးတို႔က ဥေပကၡာျပဳ မေနႏိုင္ပါဘူး။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံမွာ ခုလို သံဃာေတာ္ေတြ က ျပည္သူေတြ႔ရဲ့ဒုကၡကို ေဖးမကူညီၾကဖို႔ ညီညာစု႐ံုးၾကတဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးတို႔ လည္း သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ထူေထာင္လိုက္ရေပတယ္။ ဗမာျပည္မွာ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက ျပည္မ်က္ႏွာ ႏိုင္ငံမ်က္ႏွာဖံုးအျဖစ္ ရည္တည္ခဲ့ၾကပါတယ္။


ရဟန္းတစ္ပါးက ႏိုင္ငံေရး ရာထူးယူတာ၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုမွာ ပါ၀င္တာမ်ိဳးဟာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ၀ိနည္းေတာ္မ်ားအရဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္သင့္ေပဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဗမာျပည္မွာ အျမစ္တြယ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေမတၱာ၀ါဒနဲ႔ အဟိသ၀ါဒ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယံုၾကည္မႈ ဒႆနအရ ေမွ်ာ္လင့္ထား တဲ့ တုံ႔ျပန္ဖီဆန္အာခံမႈမ်ိဳးကို ျဖစ္ေပၚေစၿပီး မတရား ဖိႏွိက္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္အစိုးရကို မလႊဲမေ႐ွာင္သာ အန္တုဖီဆန္တာမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကရပါၿပီ။

ဘုန္းႀကီးတို႔ ႏွစ္ပါးလံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ တစ္ပါးက လက္တေလာ ဆႏၵျပပြဲႀကီးမွာ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ဦးေဆာင္သံဃာေတာ္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ပါးကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု မွာ စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်ေပးေနသူ ပညာ႐ွင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ပါးမွာ တစ္ပါးက ထြက္ေျပးပုန္းေ႐ွာင္ေနရတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ စစ္အစိုးရက ဗမာျပည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာႏြယ္၀င္ ညီအကိုေမာင္ႏွမ ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ လိုက္လံဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။


ဗမာျပည္မွာ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ သံဃာမ်ားနဲ႔ သီလရွင္မ်ားဟာ စစ္သားမ်ား ရဲ႕ ႏွိပ္စက္ေစာ္ကားတာေတြကို ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး အဖမ္းခံၾကရပါ တယ္ီ။ ရက္ရက္စက္စက္ႏွိပ္စက္ ညွဥ္းပမ္းတာေတြကိုလည္း ဆက္လက္ ခံစားေန ၾကရပါတယ္။ သံဃာတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနၿပီး အမ်ားအျပားဟာ ေသဆံုးကုန္ၾကၿပီလို႔ ယူဆၾကရပါတယ္။ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္အတြင္းက စတင္ၿပီးေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ဗမာျပည္သူေတြရဲ့ ျပႆနာေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖ႐ွင္းေပးႏိုင္ပါေစဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ေမတၱာပို႔ရင္း စုေပါင္းလမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗမာျပည္ဟာ သယံဇာတ ေပါႀကြယ္၀လ်က္ ဗမာျပည္သူေတြမွာေတာ့ ဆင္းရဲမြဲ ေတေနၾကပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ စစ္အစိုးရက ဓာတ္ဆီေလာင္စာ ေစ်းႏႈန္းေတြ ကို ရုတ္တရက္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆုိသလို ၅၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ တိုးျမွင့္လိုက္တဲ့ အခါ အမ်ားျပည္သူ လူတိုင္းမွာ ထိခိုက္နစ္နာၾကရၿပီး မ်က္ကလဲဆန္ျပာနဲ႔ ဗ်ားမ်ားကုန္ၾကရရွာပါတယ္။

သံဃာေတာ္မ်ား အေနနဲ႔ကေတာ့ ျပည္သူေတြ ဒုကၡဆင္းရဲ ၾကံဳေတြ႕ၾကရတာကို ျမင္ေတြ႕ၾကရတိုင္း ကယ္မေစာင့္ေရွာက္ၾကရမယ္လို႔ ခံယူထားတဲ့ အခ်က္ဟာ မိမိတို႔ က်င့္သံုးေဆာက္တည္ထားတဲ့ ၀ိနည္းတရားေတာ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခု အျဖစ္ ပါ၀င္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ခုလိုျပည္သူေတြ ဒုကၡေရာက္ေနၾကရရွာတာကို သံဃာေတာ္ေတြ တညီတညြတ္တည္း စည္းရံုးေဆာင္ရြက္ၾကတဲ့အခါ ျပည္ပမွာ လည္း သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ကို စုေ၀းဖြဲ႕စည္းလိုက္ၾကရပါ တယ္။
ျပည္ပမွာ စာသင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္း၊ စာသင္ယူျခင္း အလုပ္တို႔ကို လုပ္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ စည္းရံုးလႈပ္ရွားမႈႀကီးမွာ ပါ၀င္ေပါင္းစည္းၾကၿပီး လုထုဆႏၵ ျပပြဲႀကီးမ်ား ျပဳလုပ္ၾကျခင္းျဖင့္ ဗမာျပည္တြင္းက လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြကို ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလို စုေ၀းလႈပ္ရွားမႈေတြဟာ သံဃာေတာ္ေတြ အေနနဲ႔သာ မကပါဘူး။ သံဃာေတာ္မ်ားက ႏိုင္ငံေျပာင္းလဲမႈတရပ္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုၾကၿပီဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူငယ္ေတြ၊ ပညာ ရွင္ေတြနဲ႔တကြ သာမန္ျပည္သူေတြပါ လမ္းမေပၚကို တက္ၿပီး မိုးထဲေလထဲ မေရွာင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါတယ္။

သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားလံုးကုိ မဟုတ္ေတာင္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံကို ထိန္းသိမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကိုယ္တုိင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ေန ၾကတဲ့အတြက္ ဗမာျပည္အေပၚမွာ က်ေရာက္ေနတဲ့ ေဘးဆိုးဒုကၡေတြကို ဖယ္ရွားဖို႔ရာ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ အားထုတ္မႈကို သူတို႔လည္း ပူးတြဲပါ၀င္ခ်င္တဲ့ သေဘာထားဆႏၵေတြ ျဖစ္ေပၚလာၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ပထမပိုင္းမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ မလိုလားမႏွစ္ၿမိဳ႕မႈကို စစ္ဗိုလ္ေတြ လွဴဒါန္းတဲ့ဆြမ္းမ်ား လက္မခံျခင္းျဖင့္ ျပသခဲ့ၾကပါတယ္။ သပိတ္ေတြကိုေမွာက္ၿပီး ကိုင္ေဆာင္ လမ္းေလွ်ာက္လာျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ဆႏၵကို အမူအရာနဲ႔ျပၿပီး သိရွိေစခဲ့တာပါ။

သံဃာေတာ္ေတြဟာ သာမန္စစ္သားေတြကိုေရာ၊ အဲဒီစစ္သားေတြကို အမိန္႔ေပး ၿပီး ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိမ္နင္းဖို႔ ခိုင္းေစခဲ့ၾကတဲ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြကိုေရာ ေမတၱာမပ်က္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ရွိခိုက္ ေျပာင္းလဲလိုက္ၾက ပါေတာ့လို႔ေတာ့ စစ္ဗိုလ္ေတြကို တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ စစ္တပ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အုပ္စုအသင္း၀င္ေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကဆိုရင္ သံဃာေတာ္ေတြ ကို အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းမႈကို စိတ္မပါခဲ့ၾကဘူးဆိုတာ သံဃာေတာ္ေတြက သိထားၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲက ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြကို အၾကမ္းဖက္ ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကသူေတြကိုေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔က ခုလိုတိုက္တြန္းေျပာဆိုခ်င္ပါတယ္။

“သင္တို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ရပ္ဆိုင္းလိုက္ၿပီး ဒီအျပဳအမူ ဒီလုပ္ရပ္ေတြ ဟာ တရားေတာ္နဲ႔ ညီရဲ႕လား၊ ကိုယ္ျပည္သူေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးေဆာင္ရြက္ေန တာေကာဟုတ္ရဲ႕လား” ဆိုတာေတြကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾက ေစလိုပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ စစ္သားေတြကဆိုရင္ သံဃာေတာ္ေတြကို ရိုက္ႏွက္ခိုင္းတာကိုေရာ၊ သံဃာေတာ္ေတြ ခ်ီတက္လာၾကတာကို တားဆီးဖို႔ကိုေရာ အထက္က အမိန္႔ေပး ေစခိုင္းတာကို ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီလိုျငင္းဆန္တဲ့ စစ္သားေတြဟာ သံဃာေတာ္ေတြ ဘာလုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတဲ့ အမွန္တရားကို သိရွိနားလည္ၾကလို႔ပါပဲ။

သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာကေတာ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ထြက္ေပါက္ဖန္တီးတဲ့အေနနဲ႔ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို ရည္မွန္းခ်က္ထားၿပီး ျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ေရာ၊ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ပါ အျမန္ေတြ႕ ဆံုးေဆြးေႏြးၾကဖို႔ပါပဲ။ စစ္သားေတြဟာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ၿပီး သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ သီလရွင္ေတြကို အင္အားသံုး ဖမ္းဆီးခဲ့ၾကပါ တယ္။ ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာေရာ၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္ ၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ လမ္းမေတြ ထဲမွာေရာ စစ္တပ္အေစာင့္ခ်ထားခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒဏ္ရာရထားတဲ့ ဆႏၵျပသူေတြကိုလည္း အစုလိုက္အေ၀းလိုက္ အရွင္လတ္ လတ္ ေျမျမွပ္သၿဂိဳဟ္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္အနီးက ေခ်ာင္း ေျမာင္းေတြထဲမွာလည္း အေလာင္းေတြေပၚလာတယ္ဆိုတာကို အခိုင္အမာ အတည္ျပဳေျပာဆိုထားတဲ့ သတင္းေတြ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ စစ္အစိုးရဟာ ခုလို ဗမာ ျပည္သူေတြကို မတရားဖိိႏွိပ္သတ္ျဖတ္ၿပီး ကမၻာကို သတင္းလိမ္ေတြ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ ပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ဆန္းက စစ္အစိုးရရဲ႕ ကိုယ္စားအေနနဲ႔ ကုလသမဂၢရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ အီဘရာဟင္ဂမ္ဘာရီကို မၾကာခင္ကပဲ ခုလို ေျပာျပလိုက္ပါ တယ္။ အခုလမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပတဲ့ သံဃာေတြဟာ “သံဃာအတု” ေတြပါတဲ့။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ဟာ သံဃာအစစ္ေတြပါ။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ ပဲခူး၊ ရခုိင္၊ မေကြးနဲ႔ စစ္ကုိင္းတုိ႔မွာ ေထာင္ခ်ီမ်ားျပားတဲ့ သံဃာေတြဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လုိခ်င္လုိ႔ ဆႏၵျပၾကတာပါ။ တခ်ဳိ႕က ဗမာျပည္မွာ အံုၾကြမႈၾကီး ျပီးဆံုး သြားျပီလုိ႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါက စစ္အစုိးရအေနနဲ႔ ကမၻာကုိ ဒီအတုိင္း သိေစခ်င္ တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ ယံုၾကည္တာက ဒီအံုၾကြမႈၾကီးဟာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဆံုးရဲ႕ အစပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျဖဳိခြင္းလုိက္တာဟာ ဗမာျပည္သူေတြသာ မကပဲ သူတုိ႔ရဲ႕ ႏွလံုးသား၀ိညာဥ္နဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြကုိပါ ျဖဳိခြင္းမိခဲ့ပါျပီ။ သံဃာေတာ္ေတြဟာ တရားေတာ္ ေစာင့္ေရွာက္ျပီး သူတုိ႔ကို တုိက္ခုိက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ကေတာ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ၾကီး တခုလံုးကိုပါ တုိက္ခုိက္လာခဲ့ပါျပီ။ ဘုန္းၾကီတုိ႕ အေနနဲ႕ဘုန္းၾကီးတုိ႕ကို ႏိုင္ငံတကာက ကူညီေနၾကတာကုိ သိရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကူညီမႈေတြဟာ ပုိျပီ ထိေရာက္ဖို႕လုိပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ျငင္းပယ္ခံခဲ့ၾကရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကုိ ျပန္လည္ရရွိေအာင္ ကူညီအားေပးလာၾကတဲ့ လူပုဂၢိလ္ေတြနဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းေတြကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ ျပည္သူေတြအေနနဲ႕ ဒီလုိကူညီတာ ေတြကို လက္ေတြ႕က်က်နဲ႕အက်ဳိးသက္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ စစ္အစုိးရကေတာ့ သူတုိ႕အားဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ ဘာမဆုိ လုပ္ေတာ့မွာပဲ။
ဒီအခါမွာ သူတုိ႕ရဲ႕ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ေတြကို ကမၻာသိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ဖြင့္ခ် ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စစ္အစုိးရဟာ လမ္းေတြနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္ေတြကုိေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ေကာင္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏို္င္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဟာ သံဃာေတာ္ေတြ ရဲ႕ႏွလံုးသားထဲက သႏၷိ႒ာန္ကုိေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
ဦဂမၻီရ ႏွင့္ ဦးနာယက
ေမာင္စြမ္းရည္ ျမန္မာျပန္သည္

( မွတ္ခ်က္။ ။ ဦးဂမၻီရဟာ “ ဗမာႏိုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာ့သမဂၢီ ”ရဲ႕ ဦးေဆာင္ သံဃာတပါးျဖစ္ျပီး အရွင္နာယက ကေတာ့ ဗုဒၶသာသနာျပဳအဖဲြ႕ကုိ တည္ေထာင္သူနဲ႔ ကုိလံဘီယာတကၠသုိလ္ရဲ႕ ဧည့္သည္ ကထိကတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။)

Sunday, 2 December 2007

Pamphlet Campaign

သီရိလကၤာေရာက္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအဖြဲ႔မွ ႏိုင္ငံကတာေလဆိပ္မ်ား၌ ေ၀ငွမည့္ (Pamphlet Campaign) လက္ကမ္းစာေစာင္ပံုစံျဖစ္ပါသည္။ Pamphlet Campaign အစီအစဥ္ကို မနက္ဖန္ (03/ 12/ 2007) ေန႔မွ စတင္၍ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကိုလံဘိုေလဆိပ္၊ မေလး႐ွားႏိုင္ငံ ကြာလာလမ္ပူေလဆိပ္မ်ား အတြင္း ခရီးသြားသံဃာေတာ္မ်ားက စတင္ေဆာင္ရြက္သြားေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

Monday, 26 November 2007

ေသြးေျမက် ႏွစ္လျပည့္ သီရိလကၤာေရာက္ ၿမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား မွ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္

သာသနာေရး အေတြးတစ္စ

26/11/2007

က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္သူေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္က သာနာကို ေထာက္ပံ့လာခဲ့ၾကတာ ယေန႔ခ်ိန္ထိပဲျဖစ္ပါတယ္..။ အဲဒီအတြက္ ဘယ္ျပည္သူကမွ မညီးၫူၾကသလို ေစာ္လဲ မေစာ္ကားၾကပါ..။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိရင္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ရင္ထဲမွာ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကုိ တကယ္ ယုံၾကည္လို႔ေပါ့..။ သံဃာေတာ္ေတြဟာ “တကယ့္ ကုသုိလ္မ်ိဳးေစ့ စက္ပ်ိဳးရာ လယ္ယာေျမေကာင္း” ျဖစ္တယ္-ဆိုတာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယုံၾကည္ၾကတယ္ေလ..၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိရင္ကေလးကစလို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြအဆုံး (တနည္းေျပာရရင္ ဗုဒၶကုိယ္ေတာ္ျမတ္အဆုံး) ဦးခ်..၊ ပူေဇာ္ၾကတာေပါ့..။ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၾကတာေပါ့..။ ဒါ့အျပင္ “အရွင္မဟာကႆပ-ကုိယ္ေတာ္ႀကီးမွစလို႔ ယေန႔ ကုိရင္ငယ္ေလးေတြအထိဟာ သာသနာကုိ လက္ဆင့္ကမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သံဃာေတြ” ဆုိတာကုိလဲ ျပည္သူေတြ သိနားလည္ၾကတယ္ေလ..။
သိပၸံပညာထြန္းကားလာလို႔ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကုိ စီဒီထဲ..၊ ကြန္ပ်ဴတာထဲေတြမွာ ထည့္ထားႏိုင္ေပမဲ့ တကယ္သာသနာျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ပင္မဟာ ဒီလူသားျဖစ္ၾကတဲ့ သံဃာေတြျဖစ္တယ္-ဆိုတာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘူး..။ ဒါေပမဲ့ နည္းပညာေတြဟာ လူသားေတြရဲ႕ တီထြင္ႀကံဆမႈေၾကာင့္ပါ..။ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြ ထည့္ထားရင္ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာက ထည့္ထားတဲ့အတုိင္း “၏၊ သည္မေရြ႕” ၫႊန္ျပႏိုင္မည္မွန္ေသာ္လဲ တစ္ဖက္သားနားလည္ေအာင္ လူတစ္ဦးကဲ့သုိ႔ ဘက္ေပါင္းစုံ၊ ႐ႈေဒါင့္ေပါင္းစုံကေန ရွင္းျပႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ..။ ဒါ့ေၾကာင့္ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ဆက္လက္အေရးပါဦးေနမွာပါပဲ..။
ဒီေနရာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားက သာသနာကုိ ဘယ္လိုသေဘာထားပါသလဲ? အထူးသျဖင့္ ဗမာျပည္မွာေပါ့..။ တကယ္ေတာ့ သမိုင္းအဆက္ဆက္ သာသနာ့အႏၲရာယ္ က်ေရာက္ခဲ့သမွ်ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူထုေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူတစ္စုေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္..။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔ဟာ ဘာသာေရးကုိ ခုတုံးလုပ္မယ္..၊ သူတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပရင္..၊ သူတို႔ ခိုင္းသမွ်လုပ္ရင္ သေဘာက်မယ္..၊ ေထာက္ပံ့မယ္..။ ေခတ္အဆက္ဆက္ သာသနာကို ခုတုံးလုပ္ခဲ့တာဟာ ျပည္သူေတြမဟုတ္ဘူး-ဆုိတာကေတာ့ ထင္ရွားပါတယ္..။ သုိ႔ေသာ္ သာသနာကို ခုတုံးလုပ္ခဲ့သူ..၊ သာသနာကုိ ေစာ္ကားခဲ့သူေတြဟာ ဟုိတုန္းကလဲ သမိုင္းမလွခဲ့သလို..၊ အခုလဲ အက်ည္းတန္ဆဲပါ..။ ေနာင္လဲ ထိုနည္း၄င္းပဲ ျဖစ္ေနဦးမွာပါ..။
အခု ဗမာျပည္အေျခအေနကုိ ၾကည့္ရေအာင္.. သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ ဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ပတ္သက္လို႔..။ ဒီေနရာမွာ သတင္းစာထဲက ပုံေတြကို မဆိုလိုပါဘူး..။ တကယ္တမ္း သတင္းစာထဲက ပုံေတြဟာ ေစတနာပါလို႔ မဟုတ္ပါဘူး..။ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးသက္သက္ဆုိတာ ျပည္သူေတြ နားလည္ၿပီးသားပါ..။ သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြဟာလဲ ဗမာျပည္မွာေတာ့ အုပ္စုိးခံလူတန္းစားထဲမွာပဲ ပါပါတယ္..။ ဖက္ဆစ္ေတြက သာသနာကို ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ဆုိတာကုိ အေ၀းႀကီးဆြဲၿပီး မျပလိုပါဘူး..။ ၁၉၉၀-ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို စံထိုးျပပါ့မယ္..။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒအရ
(၁) အသက္ ၁၈-ႏွစ္ မျပည့္သူ (အမွား အမွန္ကိုယ္တိုင္မဆုံးျဖတ္ႏိုင္သူ)
(၂) စိတ္ေရာဂါသည္ (အ႐ူး)
(၃) သာသနာ့၀န္ထမ္းမ်ား (သီလရွင္၊ သာမေဏ၊ ရဟန္းမ်ား) ဟာ ဆႏၵမဲ ေပးခြင္ မရွိၾကပါဘူး..။ ဒါဟာ အုပ္စိုးသူဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ သာသနာအေပၚ သေဘာထားအျမင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ေျပာေကာင္းေျပာပါလိမ့္မယ္ “ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ဘာမွမဆိုင္တဲ့အတြက္ မွန္တယ္” လုိ႔..။ ဗမာျပည္ထဲမွာေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ သာသနာ့၀န္ထမ္းျဖစ္လို႔ မဲမေပးရ-ဆိုတာကေတာ့ အေတာ့ကို မိုက္မဲရာၾကပါတယ္..။
အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ၀ေျပာမွ သာသနာလဲ စည္ပင္မွာပါ..။ ျပည္သူေတြ က်ပ္တည္းရင္ သာသနာလဲ စုိေျပသင့္ေလာက္ စုိေျပမွာမဟုတ္ဘူး-ဆိုတာကေတာ့ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲပါပဲ..။ ဒီအခ်က္ဟာ ထင္ရွားတဲ့အခ်က္ပါပဲ..။
အခ်ိဳ႕ သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြသည္ပင္လွ်င္ ဖက္ဆစ္ေတြက တကယ့္ကို ဘာသာေရးကို အားေပးတယ္..၊ ေထာက္ပံ့တယ္-လို႔ ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ေျပာတဲ့အသံကုိ ၾကားဖူးပါတယ္..။ အဲဒီ ကုိယ္ေတာ္ေတြ မသိတာက အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဖက္ဆစ္ေတြဟာ သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြကုိ အသက္မျပည့္သူ..၊ အ႐ူးတို႔နဲ႔ တန္းတူထားတယ္-ဆိုတာ မသိၾကရွာဘူး-လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ က႐ုဏာသက္မိပါတယ္..။ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့..၊ တကယ္လုိ႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က “ကုိယ္ေတာ္ အ႐ူးပဲ..” လုိ႔ ေျပာၾကည့္ပါလား..။ အဲဒီ အေျပာခံရတဲ့ကုိယ္ေတာ္ဟာ ထၿပီး မကန္ေတာင္.. ပါးစပ္နဲ႔ ေကာထဲ့လိုက္မွာ ေသခ်ာတယ္..။ လူႀကီးျဖစ္ရင္ေတာ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ စိတ္ထဲကေနၿပီး.. အင္း.. ေသခ်ာတယ္..။
ဒါေပမဲ့ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ မဲမေပးရ-ဆိုတဲ့ ဥပေဒကို ေထာက္ခံၿပီး “ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ဘာမွမဆိုင္ဘူး” ဆုိကာ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ၁၈-ႏွစ္အထက္ျဖစ္ပါလွ်က္ အ႐ူးနဲ႔ တန္းၫွိတာကုိ သေဘာက်ေနၾကဦးမယ္-ဆိုရင္ျဖင့္ ဗမာျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အေရး..၊ သာသနာရဲ႕ အနာဂတ္အေရးဟာျဖင့္ ရင္မေအးစရာပါလား-လို႔ တစိမ့္စိမ့္အေတြးမ်ားက တေရးေရးစီလွ်က္…

နီေသြး
(၂၀၀၇၊ ႏို၀င္ဘာ-၂၆)